En dan is daar het moment. Sneller dan ik bij het typen van ‘Baby’s, konijnen en censuur’ had verwacht. Natuurlijk had ik vaker perioden. Maar nu is het definitief.

Na zes jaar bloggen, ben ik er klaar mee.

Dank jullie wel voor al die jaren meelezen en meeleven.
Voor de interesse en voor alle leuke en lieve reactie’s.

Bedankt!

En dan blog ik dus over anderen. Of over nutteloze dingen.

Mijn fiets is ingesneeuwd. De straat is een ijsbaan. De buren nemen ijsvrij, omdat ze de auto niet gestart krijgen. De kinderen rijden slee door de wijk. Een witte wereld is mooi. Knisperende sneeuw onder je voeten is fijn. Een sneeuwpop op het speelpleintje is schattig en kerstvakantie met dit weer is een uitvinding. De hond wordt bij het uitlaten een verschrikeklijke sneeuwman. Of iets dat daarvoor door moet gaan. En we hopen allemaal op een witte kerst. Hoera! Het is winter.

Social media zijn leuk en soms ook nuttig. Om te gebruiken voor je professionele netwerk, of om contacten met je (digitale) vrienden te onderhouden. Maar mijn one minute of fame doet me ook weer nadenken. Natuurlijk, ik tweette zelf dat ik niet aanwezig kon zijn bij dat seminar. Ik labelde mijn tweet zelfs met de hashtag (#) van het seminar én adresseerde het als reply aan de organisator…. Dat is vragen om aandacht natuurlijk (daarover later meer).

Maar social media brengen ook nieuwe vraagstukken met zich mee. Zo kan het zijn dat je schrijft dat je gezellig met een vriendin gaat shoppen, terwijl zij zich ziek heeft gemeld op het werk. Dan blijkt één van je blog-lezers een collega van je vriendin, die dat aan de baas vertelt… Eigen schuld van je vriendin? Of had jij dit niet moeten bloggen? En kun jij voor je familie of partner beslissen dat zij met een foto op jouw hyves-pagina verschijnen?

Andere dingen: mijn opa is actief op hyves. Daar ben ik nu wel aan gewend. Maar dat baby’s een eigen hyves hebben, vind ik nog steeds vreemd. Daar staan foto’s van de piepjonge kindjes. De (meestal) mama’s krabbelen namens hun kroost naar alle vrienden plus kids die ze hebben uitgenodigd om te “netwerken”. En ze schrijven blogs alsof de kleine het zelf gedicteerd heeft aan de typende ouder.

Ook op twitter tweeten baby’s vrolijk in de rondte. Ik heb zelfs een twitterend konijn gezien! Soms vraag ik me af… Waar gaat dit heen? Ik heb overwogen om mijn eigen konijn een twitter of hyves-account te geven, om uit naam van mijn hangoor verhaaltjes te tweeten en andere konijnen op hyves te krabbelen. Maar nee…

Omdat de ouders een online leven hebben, wordt het kind vanaf de geboorte al online gepresenteerd. Je kind stribbelt toch niet tegen. Maar wat als blijkt dat je kind het niet wil? Dan staat zijn naam ongewild al in de digitale archieven van het internet. Als het tegenzit vind je nog jarenlang de gekke babybekken en poedelnaakt-in-het-badje-foto’s. Leg dat maar uit aan je opgroeiende kind of puber…

Ikzelf heb ook steeds vaker twijfels of ik dingen wel kan of wil bloggen, tweeten of hyven. En ook niet al mijn foto’s komen op Flickr. Mijn eigen censuur is door de jaren heen strenger geworden. Juist door de dingen die ik lees en zie van anderen, besef ik steeds meer dat ik niet alles online wil zetten. En soms weer wel. Dan wint mijn hang naar aandacht het. Ook bij anderen vind ik persoonlijke verhalen het meest boeiend om te lezen.

Een haat-liefde verhouding heb ik er dus mee. Met al die social media. Ja, nog steeds… of alweer. Het zijn van die perioden, dat ik niet wil dat er dingen online komen over mij. En dan blog ik dus over anderen. Of over nutteloze dingen. Over de dingen die mij echt bezighouden, zwijg ik in alle digitale talen. Niet altijd even leuk voor jullie, mijn lezers. Maar wel zo safe voor mij & mijn digitale geschiedenis.